Οι ΗΠΑ τώρα μπορούν μόνο να τελειώσουν τον πόλεμο εναντίον του Ιράν με κόστος μια στρατηγική ήττα -γι’ αυτό, διαφαίνεται ανεξέλεγκτη κλιμάκωση
March 26, 2026
Έχει πια καμία ισχύ εφ’ όλων να λαμβάνουμε υπόψη τις προγνώσεις του -και καλά- Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών? Από την έναρξη του Ιράν-πολέμου, ο Τραμπ αλλάζει τη θέση του σχεδόν κάθε ώρα: από απειλές κλιμάκωσης εώς διακηρύξεις νίκης, σπέκουλα περί αποχώρησης, και προσβολές απευθυνόμενες στους Νατο-συμμάχους. Σχεδόν όλα μπορούν να αποδοθούν στον Πρόεδρο με αναφορά στις αντίστοιχες δηλώσεις του.
Το αποστέλλειν αντιφατικά σινιάλα από τη φασιστική οριακή [1] προσωπικότητα στο Λευκό Οίκο του οποίου η αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά και ο παθολογικός ναρκισισμός κατοπτρίζουν τον κρισιακά επιβαλλόμενο διογκούμενο ανορθολογισμό του κεφαλαίου, θα μπορούσε απλά να αποδοθεί στη διασπορά της ψυχοπαθολογίας και της φασιστικής ιδεολογίας επί του προσώπου του Ντόναλντ Τραμπ. Η αλήθεια, η πραγματικότητα, ο χωροχρόνος, το παρελθόν ή το μέλλον δε λειτουργούν πια ως οδηγός για πολιτικά αντανακλαστικά. Υπάρχει μόνο το παρόν της έκδηλης κρίσης με τις μονίμως αυξανόμενες αναστατώσεις της, τις οποίες ο φασισμός πυροδοτεί και/ή αντιδραστικά ενισχύει. Η συζήτηση περί “εναλλακτικών γεγονότων” [1] η οποία σηματοδότησε την έναρξη της εποχής Τραμπ, τώρα εισέρχεται στην πλήρη επίδρασή της.
Ωστόσο, τουλάχιστον από μια άποψη, μπορεί να υπάρχει ένα υπολογισμένο στοιχείο σε αυτόν τον αντιφατικό θόρυβο που εκπέμπει ο Τραμπ: οι απειλές κλιμάκωσης εναλλάσσονται με ανακοινώσεις νίκης, το ανοιχτό ερώτημα λήξης του πολέμου ακολουθείται από διαβεβαιώσεις μιας επικείμενης, νικηφόρας ειρήνης -όλο αυτό εκφράζει τη στρατηγική παγίδα εντός της οποίας οι ιμπεριαλιστές ερασιτέχνες στο Λευκό Οίκο έχουν ενθέσει εαυτούς. Η Ουάσιγκτον χάνει εναντίον του χρόνου. Ο Τραμπ είναι παγιδευμένος, καθώς δεν μπορεί τώρα να τελειώσει το πόλεμο, χωρίς να τον χάσει γεωπολιτικά.
Στον ίδιο χρόνο, δε μπορεί να συνεχίσει τον πόλεμο για πολύ, χωρίς αναπόδραστα να υποφέρει οικονομικές απώλειες. Μέσω στρατιωτικών απειλών κλιμάκωσης, το Ιράν πρόκειται να πιεστεί ώστε να εγκαταλείψει το μπλοκάρισμα των Στενών του Ορμούζ, καθώς οι ανακοινώσεις νίκης του Τραμπ προτίθενται να ηρεμήσουν τις χρηματιστικές αγορές και την παγκόσμια οικονομία οι οποίες είναι ήδη στο χείλος μιας ακόμη κρίσης.
Αν ο Τραμπ επρόκειτο απλά να διακηρύξει εαυτόν νικητή και να παύσει τις εχθροπραξίες, θα προσέφερε στο Ιράν ένα απίστευτα επιδραστικό, με επιρροή παγκοσμίως μοχλό ισχύος που το καθεστώς στην Τεχεράνη δεν κατείχε πριν το ξέσπασμα του πολέμου: de facto έλεγχο των Στενών του Ορμούζ μέσω των οποίων περίπου το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου μεταφέρεται. Το καθεστώς θα μετασχημάτιζε μόνιμα αυτό το στενό σε σταθμό διοδίων που ήδη ως γεγονός είναι κάτι τέτοιο. Αυτό θα επέτρεπε στην Τεχεράνη να παράξει δισεκατομμύρια επιπρόσθετου εισοδήματος ετησίως.
Όπως τα πράγματα ίστανται, οι ΗΠΑ έχουν επί του πρακτέου επιτύχει αρκετές τακτικές επιτυχίες στρατιωτικά, αλλά στρατηγικά μπορεί να έχουν χάσει τον πόλεμο -η παγκόσμια οικονομία θα εξαρτάτο στην καλή βούληση του Ιράν. Πολύ μακριά από τον αρχικά τεθέντα στόχο της “αλλαγής καθεστώτος” [3] ο παθολογικός ναρκισισμός του Τραμπ είναι ικανός για διάφορα πράγματα, αλλά να μετατρέψει μια τέτοια ήττα σε νίκη είναι απλά απίθανο.
Το ιρανικό καθεστώς έχει επίγνωση της δικής του δυνατής στρατηγικής θέσης [4] και ενασκεί αντίστοιχα αιτήματα στις ΗΠΑ: διαχωρισμούς, εγγυήσεις ασφαλείας, εγκατάλειψη των ΗΠΑ στρατιωτικών βάσεων στην περιοχη, και μορφοποίηση του ιρανικού ελέγχου επί του Στενού του Ορμούζ. Επιπρόσθετα, εν όψει του γεγονότος μιας συνεχιζόμενης κλιμάκωσης την οποία η Τεχεράνη αποζητά μέσω της χρήσης εκρηκτικών διασποράς ενάντια στο Ισραήλ, το καθεστώς θα ήλπιζε σε μια έξαρση της αλληλεγγύης μέσα στον πληθυσμό -για παράδειγμα, αν η δεξιά κυβέρνηση του Ισραήλ επρόκετο να επιτεθεί στοχευμένα σε πολιτικούς στόχους ως μέρος των ανταποδοτικών μέτρων. Το Ιράν δρα ακριβώς επί του χρόνου που λείπει από την Ουάσιγκτον: οι εκλογές του Νοεμβρίου, η άνοδος του στασιμοπληθωρισμού, μια προϊούσα παγκόσμια οικονομική κρήση, και η δυνητικότητα για κρίση στις εύθραυστες χρηματιστικές αγορές θα μετέτρεπαν ένα μακρόχρονο πόλεμο σε οικονομικό φιάσκο.
Το Ιράν δε δύναται μόνο να μπλοκάρει τα ορυκτά καύσιμα, αλλά και να αποκόψει ουσιώδεις προμήθειες λιπασμάτων και ακατέργαστων υλικών για τις ΙΤ και ΑΙ βιομηχανίες (ήλ-ιον, He). Στον ίδιο χρόνο, δεν είναι πιθανό απλά να ανατραπεί το καθεστώς μέσω μιας εκστρατείας βομβαρδισμών. Μέχρι κι ο έλεγχος του Στενού του Ορμoύζ θα μπορούσε μόνο να εξασφαλισθεί μέσω μαζικής ανάπτυξης χερσαίων στρατευμάτων.
Αυτή η στρατηγική παγίδα εντός της οποίας ο Τραμπ έχει ενθέσει εαυτόν, φωτίζει όχι μόνο τις διανοητικές αδυναμίες, αλλά επίσης και τις ανεπάρκειες των αυταρχικών συστημάτων. Στην αρχή του πολέμου, ο Τραμπ αμφισβήτησε τη συγκεκριμένη ύπαρξη του ιρανικού καθεστώτος, και στον ίδιο χρόνο απέτυχε να επιβάλει το οποιοδήποτε μέτρο προστασίας του Στενού του Ορμούζ, ελπίζοντας σε ένα γρήγορο τέλος στον πόλεμο, παρόμοιο με την επέμβαση στη Βενεζουέλα. [5] Το ότι ένα ιρανικό καθεστώς μαχόμενο για την επιβίωσή του θα μπλόκαρε το Στενό του Ορμούζ είναι γενική γνώση στους στρατιωτικούς κύκλους. Αυτή η πληροφορία έχει πρόσφατα αγγίξει το Λευκό Οίκο -αλλά ο Τραμπ είναι περικυκλωμένος από έναν κύκλο οπορτουνιστών και ανθρώπων του ναι [6] οι οποίοι απλά υπηρετούν ως φερέφωνα του Προέδρου. Αν ο Πρόεδρος τώρα ελπίζει για μια επανάληψη του σεναρίου της Βενεζουέλας, οι υφιστάμενοί του θα μοιραστούν αυτήν την άποψη και θα την επανενδυναμώσουν.
Το όλο θέμα απλά θυμίζει την έναρξη του πολέμου της Ουκρανίας, όταν ο Πούτιν τροφοδοτήθηκε εκ των προτέρων με αντίστοιχα θετικές αξιολογήσεις της κατάστασης από τη ρωσική υπηρεσία νοημοσύνης Fsb, καθώς ο Ρώσος πρόεδρος προηγούμενα πίστευε ότι θα μπορούσε να καταλάβει την Ουκρανία εν μία νυχτί με μια ραγδαία στρατιωτική επιχείρηση. [7] Λίγες εβδομάδες μετά το φιάσκο του Πούτιν στην Ουκρανία, η Fsb υπέστη εκκαθάριση -και ο Ρώσος πρόεδρος παραμένει επί του θώκου. Η κατάσταση είναι παρόμοια στην Ουάσιγκτον, όπου ο Τραμπ τώρα τα βάζει με τον ακροδεξιό “Υπουργό Πολέμου” του, Pete Hegzeth, για την πορεία του πολέμου. [8] Και ένα γρήγορο τέλος στον πόλεμο Ιράν είναι πιθανό να επέλθει μόνο με σημαντικές παραχωρήσεις από τον Τραμπ.
Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν γι’ αυτό συνοδεύονται από μια ταχεία ανάπτυξη στρατευμάτων επέμβασης από την Ουάσιγκτον: πεζοναύτες ειδικευμένοι σε αμφίβιες επιχειρήσεις, όπως και αλεξιπτωτιστές, αναπτύσσονται στην περιοχή. Στον ίδιο χρόνο, αμφότερες πλευρές διατηρούν το ρητορικό οικονομικό πόλεμο κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων (βλ. “Πολεμική Οικονομία vs Οικονομικού Πολέμου”) [9] : ο Τραμπ επίμονα διακηρύττει ότι οι διαπραγματεύσεις χωρούν καλώς, προκειμένου να ανακουφίσει από την πίεση στις τιμές ενέργειας και τις χρηματιστικές αγορές, ενώ η Τεχεράνη κατηγορηματικά αρνείται ότι συμμετέχει σε συνομιλίες προκειμένου να διατηρήσει αυτή την πίεση τιμών όσο πιο δυνατό υψηλά.
Απ’ τη στιγμή κατά την οποία ο συνολικός αριθμός των ΗΠΑ-χερσαίων στρατευμάτων αρχικά θα είναι γύρω στα 10.000, στοχευμένες επιθέσεις θεωρούνται πιθανές, αν οι διαπραγματεύσεις αποτύχουν κατά την ερχόμενη Παρασκευή. Ακόμη και μια αξιόπιστη αντιστάθμιση/αντέρεισμα του Στενού του Ορμούζ και της ιρανικής ακτής του Κόλπου θα ήτο πιθανή με την ανάπτυξη περίπου 100.000 στρατιωτών. Γι’ αυτό, μια επίθεση στο ιρανικό πετρο-λίμανο στο νησί του Κόλπου, Ζαργκ, μέσω του οποίου περισσότερο από το 90% του πετρελαίου του Ιράν εξάγεται, είναι το πιο προφανές σενάριο. Η κατάληψη του νησιού θα αποστερούσε το Ιράν κυριολεκτικά από όλα τα πετρελαϊκά αποθέματά του, και η Ουάσιγκτον θα μπορούσε συγχρόνως να υπονομεύσει περαιτέρω την παροχή της Κίνας με ορυκτά καύσιμα -αμφότερα Βενεζουέλα και Ιράν εξάγουν το πετρέλειαίο τους σχεδόν αποκλειστικά στην Κίνα. Ο Τραμπ θα μπορούσε κατ’ αυτόν τον τρόπο να επιδιώξει ένα από τα τυπικά ντιλ του: το Χαργκ για το Ορμούζ.
Μια τέτοια κλιμάκωση, περιλαμβάνουσα ανάπτυξη χερσαίων στρατευμάτων, θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια απώλεια ελέγχου επί της δυναμικής του πολέμου. Η ανάπτυξη ΗΠΑ-χερσαίων στρατευμάτων στα νησιά του Κόλπου έξω από την ακτή του Ιράν πιθανά θα είχε ως αποτέλεσμα βαριές απώλειες, καθώς εύκολα καθίστανται στόχος από την ενδοχώρα. Εκλεπτυσμένα οπλικά συστήματα δεν είναι αναγκαία, από τη στιγμή κατά την οποία τα νησιά του Κόλπου -η κατάληψη μιας αλυσίδας νησιών στο Στενό του Ορμούζ είναι επίσης υπό συζήτηση- απέχουν λιγότερο από 30 χλμ από την ορεινή ιρανική ενδοχώρα, ενώ τα ΗΠΑ-στρατεύματα θα έπρεπε να εφοδιάζονται μέσω του Περσικού Κόλπου. Αυτή η κατάσταση θα ταίριαζε τέλεια με αναπτυσσόμενες τακτικές ασύμμετρου πολέμου, ιδιαίτερα από την Επαναστατική Φρουρά του Ιράν.
Το Ιράν θα μπορούσε επίσης να επεκτείνει τις επιθέσεις του στην υποδομή των κρατών του Κόλπου τα οποία είναι ήδη στο χείλος της επίσημης εισόδου στον πόλεμο -η Σαουδική Αραβία μαζί με το Ισραήλ θεωρείται ήδη ο κύριος υπέρμαχος αυτού του πολέμου. Αυτό μπορεί να επιδράσει όχι μόνο στην παραγωγή αερίου και πετρελαίου, αλλά και στις μονάδες αφαλάτωσης που παρέχουν μια μεγάλη ποσότητα από το πόσιμο νερό της περιοχής (περισσότερο από 90% σε κάποια κράτη του Κόλπου!). Οι συνέπειες μιας τέτοιας απώλειας στρατιωτικού ελέγχου που θα επέφερε τη λογική της κλιμάκωσης στο άκρο της, δεν θα ήταν τίποτε άλλο απο αποκαλυπτική, όχι μόνο παγκόσμια, αλλά και περιοχικά. Τα κράτη του Κόλπου εξαρτώμενα από τις μονάδες αφαλάτωσης θα ήτο ανίκανα να δεχτούν δεξαμενές ύδατος -το Ιράν μπλοκάρει το συναφές στενό.
Οι συνέπειες μιας απώλειας ελέγχου καθίστανται αυξανόμενα ευδιάκριτες: κρίσεις ύδατος στον Κόλπο και στο Ιράν, μια παγκόσμια οικονομική κατάρρευση και μια έξαρση στην πληθωριστική απαξίωση, μαζικές διαταράξεις στις εφοδιαστικές και παραγωγικές αλυσίδες, ιδιαίτερα στην IT βιομηχανία, και μια παγκόσμια κρίση πείνας, ιδιαίτερα στην περιφέρεια του παγκόσμιου συστήματος. Ο τρέχων Ιράν-πόλεμος θα καθίστατο καταλύτης παγκόσμιας κρίσης όχι μόνο με οικονομικούς αλλά επίσης και με οικολογικούς όρους. [10]
1 https://www.konicz.info/2016/12/16/donald-trump-und-die-zeit-des-borderliners/
2 https://de.wikipedia.org/wiki/Alternative_Fakten
3 https://www.konicz.info/2026/03/01/krieg-als-krisenkatalysator/
4 https://www.wsj.com/world/middle-east/iran-war-negotiations-demands-85555522
5 https://www.konicz.info/2026/03/01/krieg-als-krisenkatalysator/
6 https://www.msn.com/en-us/news/politics/trump-admits-he-buys-shoes-for-cabinet-members-after-rubios-oversized-kicks-go-viral/ar-AA1YAwIA
7 https://www.konicz.info/2022/05/25/rackets-und-rockets/
8 https://www.msn.com/en-us/news/politics/trump-throws-hegseth-under-the-bus-and-blames-him-for-starting-iran-war/ar-AA1ZeSe1
9 https://www.konicz.info/2026/03/08/kriegswirtschaft-vs-wirtschaftskrieg/
10 https://www.konicz.info/2026/03/01/krieg-als-krisenkatalysator/