του Tomasz Konicz / 27 Οκτωβρίου 2020
Τώρα “η αριστερά” υποτίθεται ότι έχει σφάλει για την ισλαμική τρομοκρατία -τουλάχιστον αυτό πιστεύουν οι αποχωρούντες επαγγελματίες αριστεροί της Γερμανίας. Μια πολεμική
Μερικές φορές φαίνεται ότι ένα πολύ ιδιαίτερο είδος άγνοιας είναι απαραίτητο για να κερδίσει ευρεία προσοχή στο γερμανικό τσίρκο των μέσων ενημέρωσης. Ο απερχόμενος επικεφαλής των Νέων Σοσιαλιστών (νεολαία του SPD), Kevin Kühnert, ο οποίος αυτή τη στιγμή βιώνει τη συνήθη μεταμόρφωση του κόμματος σε έναν πραγματιστή/περιορισμένο πολιτικό, συνοδεύει την αποχώρησή του από την αριστερά με τη συνήθη οπορτουνιστική ευνόηση του αντιδραστικού πνεύματος εποχής, παρουσιαζόμενος στη μπαγιάτικη πόζα του άβολου, απλοϊκού ομιλητή και του ευθύγραμμου επαναστάτη.
https://archiv.telepolis.de/features/Islamismus-und-postlinke-Ignoranz-4937609.html
Η αριστερά πρέπει να σπάσει την “άβολα ύποπτη σιωπή” της σχετικά με την ισλαμιστική τρομοκρατία, έγραψε ο Kühnert σε σχόλιο για το Spiegel Online. Η πάλη κατά του ισλαμισμού δε μπορεί πλέον να “αφεθεί στους ρατσιστές”, και αυτή η ιδεολογία πρέπει να αντιμετωπιστεί προληπτικά. Η κατηγορία κατά της αριστεράς, ότι οι “κοσμοθεάσεις” της διακρίνουν μεταξύ “σωστών” και “εσφαλμένων” θυμάτων, περιέχει μια “σπίθα αλήθειας”. Αυτό είναι το μεγαλύτερο “τυφλό σημείο” των προοδευτικών δυνάμεων, σύμφωνα με τον απερχόμενο ηγέτη των Νέων Σοσιαλιστών, ο οποίος, με χαρακτηριστική μετριοπάθεια, βλέπει τον εαυτό του ως τη φωνή της αριστεράς.
Οι συνήθεις ύποπτοι ανέβηκαν στο βαγόνι: Το CSU – ένα επί μακρόν προπύργιο της δημοκρατίας και της προόδου –επαίνεσαν το σύντροφό τους Kühnert, ενώ ο αρθρογράφος του Spiegel, Sascha Lobo (ο οποίος επίσης λανσάρεται ως αριστερός, όταν χρειάζεται) κατήγγειλε την οργή της αριστεράς μετά τις ρατσιστικές δολοφονίες στη Γερμανία, τις οποίες, όπως ισχυρίστηκε, ακολούθησε τώρα “αριστερή μεταμέλεια” μετά τις ισλαμιστικές δολοφονίες στη Φραγκική Επικράτεια. Απ’ την άλλη, στη FAZ, καταξιωμένοι πρώην της γενιάς του ‘68, οι οποίοι υποτίθεται ότι είχαν κάποια στιγμή αριστερές τάσεις, είχαν τη δυνατότητα να διαβεβαιώσουν το έντονα συντηρητικό αναγνωστικό κοινό, πως οι αριστεροί ανέκαθεν υποβάθμιζαν τον ισλαμισμό.
Είναι το σύνηθες αντιδραστικό κύμα, το οποίο -όπως τόσο συχνά στο παρελθόν- δομεί έναν αριστερό χάρτινο σύντροφο (αχυράνθρωπο) για να μετατοπίσει το δημόσιο λόγο περαιτέρω προς τα δεξιά. Κανείς δεν θέλει καν να ξέρει τι εννοείται με τον όρο “αριστερά” εδώ. Αν οι Kühnert και Σια ήθελαν απλώς να παρουσιαστούν ως αριστεροί στο τσίρκο των μέσων ενημέρωσης και να ασκήσουν αυτοκριτική, επειδή υποτίμησαν τον κίνδυνο του ισλαμισμού για χρόνια, δύσκολα θα είχαν γίνει αντιληπτοί. Τουλάχιστον στην περίπτωση του Kühnert, πρόκειται σαφώς για το να καταστεί η αριστερά, ως πολιτικό κίνημα, εν μέρει υπεύθυνη για την ισλαμιστική τρομοκρατία -η οποία στην πραγματικότητα είναι απλώς μια ύπουλη μέθοδος οπορτουνιστικού καριερισμού από έναν πρώην αριστερό.
Σε αντίθεση προς την ΟμοσπονδιακήΚυβέρνηση, η αριστερά υποστήριξε τους Σύρους Κούρδους στον αγώνα τους κατά των ισλαμιστών
Αυτό το αντιδραστικό θέατρο, που επινοήθηκε από μετα-αριστερούς, που έχουν εμμονή με την καριέρα, καθίσταται ιδιαίτερα αποκρουστικό υπό το φως των προσπαθειών και των θυσιών, που έχουν κάνει και η γερμανική αριστερά στον αγώνα κατά του ισλαμισμού. Απαιτείται πραγματικά σημαντικός βαθμός άγνοιας για να ξεχάσει κανείς τον αγώνα κατά της τρομοκρατίας του “Ισλαμικού Κράτους” στη Συρία και στο Ιράκ, στον οποίο οι προοδευτικές δυνάμεις έπαιξαν κρίσιμο ρόλο. Στα μέσα ενημέρωσης και στον πολιτικό στίβο, μια τέτοια “λησμοσύνη” θέτει επί του πρακτέου ένα σημαντικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.
Ήταν οι YPG, οι δυνάμεις αυτοάμυνας των κουρδικών αυτόνομων περιοχών στη βόρεια Συρία, που σήκωσαν το κύριο βάρος της στρατιωτικής προσπάθειας για την ήττα του Ισλαμικού Κράτους. Αριστεροί ακτιβιστές όλων των αποχρώσεων ενώθηκαν μαζί τους. Κομμουνιστές, αναρχικοί και σοσιαλιστές από πολλές χώρες συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας -έδωσαν τη ζωή τους πριν από λίγα χρόνια πολεμώντας ενάντια στον γενοκτονικό ισλαμισμό στη Συρία και στο Ιράκ. Τώρα, ο αγώνας τους αγνοείται από έναν σοσιαλδημοκράτη καριερίστα, η μνήμη τους βεβηλώνεται για να εξυπηρετήσει αντιδραστικές αφηγήσεις.
Αλλά μακάρι να ήταν μόνο αυτό. Ο “σύντροφος” Κύνερτ είναι μέλος ενός “αριστερού”, τυπικά σοσιαλδημοκρατικού, κυβερνώντος κόμματος. Και ακριβώς η ομοσπονδιακή κυβέρνηση είναι από τους μεγαλύτερους υποστηρικτές του καθεστώτος Ερντογάν και, επομένως, του τουρκικού ισλαμοεθνικισμού. Ενώ ο Ερντογάν, χρησιμοποιώντας ισλαμιστές μισθοφόρους, διεξάγει ένα νέο πόλεμο δι’ αντιπροσώπων εναντίον της Αρμενίας, με στόχο την εθνοκάθαρση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, ενώ φορτηγά με μεγάφωνα διαδίδουν ισλαμιστική προπαγάνδα σε κατακτημένα χωριά του Καραμπάχ, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση -παραγνωρισμένη εντελώς από τον σύντροφο Κύνερτ -εμποδίζει ακόμη και την επιβολή ευρωπαϊκού εμπάργκο όπλων κατά της Τουρκίας.
Η συνεργασία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης με τους κρατικοϊσλαμιστές στην Άγκυρα φτάνει σε σημείο που το Βερολίνο συγχρηματοδοτεί την εθνοκάθαρση που πραγματοποιεί ο Ερντογάν στις κατακτημένες περιοχές της βόρειας Συρίας, όπου εκατοντάδες χιλιάδες Κούρδοι έχουν εκτοπιστεί για να ανοίξει ο δρόμος για τους ισλαμιστές πιστούς στον Ερντογάν. Αυτό είναι εντελώς διαφορετικό από την καταστολή που αντιμετωπίζουν στη Γερμανία πολλοί Τούρκοι αριστεροί που αγωνίζονται ενάντια στο αυξανόμενο κύμα ισλαμοφασισμού στην Τουρκία.
Το ελευθέρας για εισβολές κατά της αυτόνομης κουρδικής περιοχής, που δόθηκε στον Ερντογάν τόσο από τη Δύση όσο και από τη Μόσχα, ουσιαστικά σηματοδότησε το τέλος μιας προοδευτικής εναλλακτικής ενάντια στην ισλαμιστική παράνοια στην περιοχή. Αντιμέτωπες με την επιλογή μεταξύ ισλαμισμού και χειραφέτησης, οι πολιτικές ελίτ επέλεξαν τον ισλαμισμό, τον ίδιο τρόμο για τον οποίο θρηνούν στα κυριακάτικα κηρύγματά τους. Ο “σύντροφος” Κύνερτ θα μπορούσε να είχε αναφερθεί σε όλα αυτά, όταν συζητούσε την αγνόηση ή ακόμα και την προώθηση του ισλαμισμού από την κυβέρνησή του. Αλλά θα είχε φτάσει στο κέντρο της προσοχής των μέσων ενημέρωσης;
Ισλαμισμός: Η θρησκεία ως ταυτοτικό ηχείο
Προς διευκρίνιση: ο ισλαμισμός είναι η μορφή φασισμού που προσιδιάζει στην ισλαμική πολιτιστική σφαίρα, στο βαθμό που εννοιολογείται ως ιδεολογία κρίσης, ως ένας ταυτοτικός εξτρεμισμός του κέντρου. Ενώ στην Ευρώπη η εθνική ταυτότητα, που βρίσκεται στο κέντρο της κοινωνίας, οδηγείται σε ιδεολογικά άκρα από την ακροδεξιά σε περιόδους κρίσης, ο ισλαμισμός χρησιμοποιεί τη θρησκευτική ταυτότητα ως τέτοιο ταυτοτικό ηχείο από το οποίο προκύπτουν αντίστοιχες ιδεολογίες κρίσης. Είτε οι “άπιστοι” είτε τα “κατώτερα” έθνη ή οι “φυλές” χρησιμεύουν ως εικόνες εχθρού, η κοινωνική λειτουργία αυτών των ιδεολογιών κρίσης είναι η ίδια: η συγκρότηση ομάδων έχθρας ως βάση για τη φασιστική κυριαρχία.
Επομένως, μπορεί να ειπωθεί ότι ο ευρωπαϊκός φασισμός και ο ισλαμισμός ενισχύονται αμοιβαία στην ιδεολογική αντιπαράθεσή τους, καθώς ο καθένας χρειάζεται τη δική του εικόνα εχθρού για να αποκτήσει επιρροή στην κοινωνία ή στην πληθυσμιακή ομάδα του. Εντός του AfD, αυτή η λογική της απαραίτητης κλιμάκωσης, για παράδειγμα, όσον αφορά ένα νέο κύμα προσφύγων, για το οποίο ο Ερντογάν απειλεί επανειλημμένα, συζητείται επίσης κατ’ ιδίαν.
Για να αποφύγουμε να πέσουμε στην παγίδα μιας ιδεολογικά συγκαλυμμένης “σύγκρουσης πολιτισμών”, το παράδειγμα των Κούρδων συντρόφων και των πολλών διεθνιστών, που ρίσκαραν τα πάντα στη Ροζάβα για να σταματήσουν τη βαρβαρότητα, θα μπορούσε πρακτικά να είναι κεντρικό: Είναι σημαντικό να διεξαχθεί ένας διασυνοριακός, παγκόσμιος αντιφασιστικός αγώνας ενάντια στον ισλαμισμό και στον φασισμό, ένας αγώνας που υπερβαίνει τόσο τη θρησκεία όσο και το έθνος, και αγωνίζεται για τα θεμέλια μιας απελευθερωμένης κοινωνίας πέρα από το καταρρέον κεφάλαιο.