Von Tomasz Konicz / 01. 03.2026
Μια κλιμάκωση της σύγκρουσης στο Ιράν απειλεί ξανά την περιοχή με ώθηση αποκρατικοποίησης/ιδιωτικοποίησης.
Ο Τραμπ υπερέβη τα εσκαμμένα πηγαίνοντας προς τα πίσω στην κατάληψη της πρεσβείας στα 1979 και στο βομβαρδισμό της Βυρηττού στα 1983 από τα ΗΠΑ-στρατεύματα ώστε να νομιμοποιήσει την επίθεση ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν, στην αρχική δήλωσή του. [1] Παρόλο που οι δημόσιες εξηγήσεις του Προέδρου των ΗΠΑ έχουν όλο και πιο βραχύ χρόνο ζωής, και ο Τραμπ θα μπορούσε αύριο να ισχυριστεί το ενάντιο, δύο στρατιωτικοί αντικειμενικοί σκοποί για την τρέχουσα εκστρατεία βομβαρδισμών έχουν εσχάτως δηλωθεί: ο εκτεταμένος αφοπλισμός του ιρανικού καθεστώτος, ιδιαίτερα όσον αφορά το ατομικό πρόγραμμά του, και ˗επιλεκτικά˗ η ανατροπή του, δοθείσης της κατάλληλης ευκαιρίας. Η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ εμφανίζονται να σχεδιάζουν μία πολυήμερη, εντατική εκστρατεία βομβαρδισμού εναντίον ηγετικών αξιωματούχων, της κρατικής λειτουργίας και των υποδομών της, που θα εξασθενήσει σημαντικά το καθεστώς, προκειμένου συνεπακόλουθα να ευελπιστήσουν σε μια εξέγερση ˗που υποστηριζόμενη από Cia, Mossαd και ειδικές δυνάμεις ˗θα επιφέρει ένα τέλος στην κυριαρχία των μουλάδων. Κατά το απόγευμα της 28ης Φεβρουαρίου σε μια σύντομη τηλεφωνική συνέντευξη με το Axios, ο Τραμπ επίσης κράτησε όλες τις επιλογές ανοιχτές: από βραχύχρονο βομβαρδισμό ώστε να αποτρέψει το ιρανικό ατομικό πρόγραμμα έως πραξικόπημα. [2]
Η συζήτηση για αλλαγή καθεστώτος είναι σφόδρα υπενθυμίζουσα της φονικής καταστροφής η οποία επιφέρθηκε από τους νεοσυντηρητικούς επί Τζορτζ Μπους κατά τη διάρκεια της εισβολής στο Ιράκ –αλλά, αυτή τη φορά οι εμφανίσεις είναι επί του πρακτέου απατηλές. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στο απλό γεγονός ότι δεν είναι διαθέσιμα σημαντικά χερσαία στρατεύματα για εισβολή. Οι συντηρητικοί επί του πρακτέου είχαν πρόθεση να εκδημοκρατίσουν το Ιράκ προκειμένου να εντάξουν τη χώρα στο ΗΠΑ˗ηγεμονικό σύστημα: δεν έκαναν συμβιβασμούς με τα απομεινάρια του ταχέως ηττώμενου καθεστώτος Σαντάμ, έτσι ώστε να ξαναχτίσουν κρατικές δομές εκ του εδάφους. Οι αιματηρές συνέπειες είναι καλά γνωστές: ανομία, πτώση του κράτους, ένας αιματηρός πολιτικός πόλεμος, και το συνεπακόλουθο „πάγωμα“ σε μια κρατική πρόσοψη κατακερματισμένη σε εθνικές και θρησκευτικές γραμμές. Οι ΗΠΑ κέρδισαν εύκολα τον Πόλεμο στο Ιράκ ενάντια στο ξεχαρβαλωμένο ιρακινό καθεστώς, αλλά απώλεσαν την ειρήνη, αφού στο Ιράκ απελευθερώθηκαν άνομες φυγόκεντρες δυνάμεις.
Ουδείς „εκδημοκρατισμός“
Ο ιμπεριαλισμός του Τραμπ, ωστόσο, έχει μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση ώσεως. Η Ουάσιγκτον έχει από καιρό αποτινάξει το ιδεολογικό κάλυπτρο του ιμπεριαλισμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως ενασκήθηκε από τα δυτικά κέντρα κατά τη διάρκεια των νεοφιλελεύθερων δεκαετιών. [3] Το ισλαμοφασιστικό καθεστώς των μουλάδων που σφάγιασε χιλιάδες διαδηλωτών μόλις λίγες βδομάδες πριν, πρόκειται να αντικατασταθεί από ένα συμμορφούμενο στις ΗΠΑ καθεστώς. Αυτή η προσέγγιση είναι ευκολότερο να ολοκληρωθεί αφ’ ής στιγμής μεγάλα τμήματα του κράτους και του κατασταλτικού συνόλου μπορούν εύκολα να καταληφθούν. Το παράδειγμα εδώ είναι η διάπραξη εναντίον της Βενεζουέλας της οποίας ο επικεφαλής του κράτους επί του πρακτέου απήχθη στις ΗΠΑ, ενώ οι δομές της εξουσίας χαρακτηριζόμενες από εκβιαστική κυριαρχία παρέμειναν ανέπαφες. Η προσφορά της „ολικής αμνηστίας“ που ο Τραμπ έκανε στους αξιωματούχους του ιρανικού καθεστώτος στην ομιλία του ξεκάθαρα ενδεικνύει προς αυτήν την κατεύθυνση.
Η αυταρχική εναλλακτική στους μουλάδες, ο γιος του Σάχη Ρέζα Παχλαβί, εμφανίζεται να έχει βγει απευθείας από τη ναφθαλίνη της Cia. [4] Το μαζικά φονικό καθεστώς του πατέρα του σαρώθηκε στην επανάσταση του 1979. Τώρα, οι οπαδοί του προσπαθούν να αποκτήσουν κυριαρχία στην ιρανική αντιπολίτευση μέσω εθνικισμού, εκφοβισμού και απειλών, καθώς αριστερά και φεμινιστικά κινήματα στοχοποιούνται ιδιαίτερα. Είναι μια δικτατορία σε μικροσκοπική μορφή που ήδη καθίσταται εμφανής. Εν τω μεταξύ, εντάσεις μεταξύ του στρατοπέδου Παχλαβί και της κουρδικής αντιπολίτευσης την οποία οι μοναρχικοί έχουν κατηγορήσει για σεπαρατιστικές τάσεις, επίσης καθίστανται εμφανείς. [5] Ακόμα κι οι ίδιοι οι ΗΠΑ-αξιωματούχοι έχουν πει σε εκπροσώπους των μέσων ότι οι μοναρχικοί του Παχλαβί τους „φοβίζουν“. [6] Ο κατ’ επιθυμία Σάχης έχει ήδη διεξάγει επίσημες συνομιλίες με μέλη της διοίκησης Τραμπ, όπως ο Steve Witkoff.
Κρίση και πόλεμος
Η Βενεζουέλα, το της Συρίας αλ-Κάιντα κράτος, [7] και τώρα, μακροπρόθεσμα, το Ιράν -ο γηραιός κρισιακός ιμπεριαλισμός [8] απλά επιστρέφει στις ρίζες του βασιζόμενος ακόμη μια φορά σε αυταρχικά καθεστώτα. Ο ιμπεριαλισμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της νεοφιλελεύθερης εποχής κατ’ αυτόν τον τρόπο αντιπροσωπεύει μόνο ένα σύντομο ιστορικό επεισόδιο. Η νέα στιγμή, ωστόσο, είναι το κρισιακό προτσές του κεφαλαίου, η οποία στις οικονομικές και οικολογικές διαστάσεις της σχηματίζει τη γεωπολιτική ανάπτυξη όπως και τη συγκεκριμένη ιμπεριαλιστική επιθετικότητα. Χωρίς την κρίση δεν θα υπήρχε αμερικανική απόπειρα αλλαγής καθεστώτος.
Αυτό δεν είναι κάτι αφηρημένο: η παγκόσμια κρίση του κεφαλαίου εκδηλώνεται πολύ συγκεκριμένα. Το Ιράν είναι ήδη στο μεταίχμιο της οικολογικής κατάρρευσης. Σε τμήματα της χώρας η παροχή ύδατος έχει καταρρεύσει, ακόμα και στην ίδια την πρωτεύουσα στην Τεχεράνη, με τα δέκα εκκατομμύρια κατοίκων της, η παροχή ύδατος είναι περιστασιακά κομμένη. Σύμφωνα με το βρετανικό Guardian, ακόμη και μια εκκένωση της ιρανικής πρωτεύουσας αποτελεί αντικείμενο αναλογισμού, αν δεν συντρέξει εκτεταμένη βροχόπτωση, διότι ο πληθυσμός δύσκολα προμηθεύεται νερό πια. [9] Τα αυξανόμενα καιρικά φαινόμενα, η έλλειψη βροχόπτωσης, οι όλο και πιο συχνοί καύσωνες –αυτά απλά οδηγούν σε μια κατάρρευση των σοδειών στο Ιραν [10] το οποίο πρέπει ήδη να εισάγει τροφή.
Το Ιράν έχει υποστεί ποικίλες μορφές κυρώσεων επί δεκαετίες, και το καθεστώς έχει εμπειρία στην παράκαμψη και στον μετριασμό αυτής της οικονομικής πίεσης. Ωστόσο, το αποφασιστικό σημείο καμπής ήταν η τρέχουσα κλιμάκωση της κρίσης εξ ίσου οικολογικά και οικονομικά. Οι κυρώσεις που επιβλήθηκαν στο Ιράν επιδείνωσαν την κλιμάκωση, αλλά δεν την πυροδότησαν. Οι διαμαρτυρίες ξέσπασαν από μια μαζική απαξίωση και μια εκτόξευση του πληθωρισμού προκληθείσα από την αναστολή των επιδομάτων για βασικά βρώσιμα είδη. Στην καρδιά της, η βάναυσα κατασταλθείσα εξέγερση ενάντια στους μουλάδες είχε οικονομικά κίνητρα, καθώς βασικά είδη διατροφής καθίσταντο απρόσιτα για έναν αυξανόμενο αριθμό Ιρανών. Η αυξανόμενη ζήτηση για εισαγωγές (και συνάλλαγμα) συναντιέται με τα μειωμένα εισοδήματα: η Κίνα είναι ο σημαντικός πελάτης της ιρανικής πετρελαϊκής βιομηχανίας, αλλά λόγω των κυρώσεων, το Πεκίνο εξαγόρασε την πηγή ενέργειας με έκπτωση, επιδεινώνοντας περαιτέρω την οικονομική κατάσταση.
Λόγοι πολέμου
Το χρονικό σημείο της επίθεσης πιθανά συνδέεται επί του πρακτέου με τη μαζική φονική καταστολή των διαμαρτυριών. Είναι ένα παράθυρο ευκαιρίας το οποίο οι ΗΠΑ και το Ισραήλ θέλουν να εκμεταλλευθούν, τώρα που το καθεστώς είναι εξασθενημένο και έχει απολέσει τη νομιμοποίησή του σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Η χρονική απόσταση μεταξύ της ιρανικής εξέγερσης και της ισραηλινής-αμερικανικής επίθεσης οφείλεται στα στρατιωτικά logistics: Οι ΗΠΑ έπρεπε να συγκεντρώσουν τις δυνάμεις τους στην περιοχή, να εξασφαλίσουν τον ανεφοδιασμό τους κλπ. Κάτι που διαρκεί εβδομάδες. Η κυριαρχία των μουλάδων έμπρακτα εμφανίζεται να είναι σάπια, πορώδης, και υψηλά διεφθαρμένη, όπως αποδείχθηκε από την εκτεταμένη διείσδυση των ισραηλινών και αμερικανικών υπηρεσιών νοημοσύνης. Οι Ισραηλινοί όχι μόνο κατάφεραν να ελαχιστοποιήσουν κομμάτι της ιρανικής ηγεσίας κατά την εκστρατεία βομβαρδισμών του 2025, αλλά έχουν επίσης καταφέρει ξανά, να εξοντώσουν τον ανώτατο ηγέτη Χαμενεϊ κατά την πρώτη ημέρα. Αναφέρεται ότι ο Νετενιάχου επιδείκνυε εικόνες της σωρού του λίγο αφότου ανακαλύφθηκε. [11]
Στην υπόθεση του Ισραήλ, οι λόγοι για πόλεμο είναι εμφανείς: το Τελ Αβίβ οδηγούμενο καθαρά από αυτοδιατήρηση επιθυμεί το τέλος του καθεστώτος των μουλάδων. Το Ισραήλ επιθυμεί την ανατροπή του καθεστώτος επειδή η «Ισλαμική Δημοκρατία» του Ιράν έχει καταστήσει την καταστροφή του Ισραήλ κρατικό δόγμα της. Από τις 7 Οκτωβρίου 2023, την ημέρα της μαζικά φονικής τρομοκρατικής επίθεσης της Χαμάς στο Ισραήλ, η οποία εορτάσθηκε από το Ιράν και υποστηρίχθηκε στρατιωτικά από τις επιθέσεις της Χεζμπολαχ, η αλλαγή καθεστώτος φαίνεται να έχει γίνει η καθοδηγητική αρχή της ισραηλινής πολιτικής προς το Ιράν. Το Ισραήλ επιθυμεί να αποτρέψει μια επανάληψη της επίθεσης σαν αυτή που επιφέρθηκε από τη Χαμάς, με κάθε κόστος. Η τρέχουσα δεξιά κυβέρνηση στην Ιερουσαλήμ πιθανά θα προτιμούσε ένα αντιδραστικό, αφοσιωμένο στις ΗΠΑ καθεστώς υπό τον Ρέζα Παχλαβί, αλλά η αλλαγή καθεστώτος εμφανίζεται να είναι η κορυφαία προτεραιότητα –ανεξάρτητα από την αντιπαράθεση για τη διαδοχή. Ο ελάχιστος αντικειμενικός σκοπός του Ισραήλ, με πρόθεση να διασφαλίσει την επιβίωση του ιουδαϊκού κράτους σε μια εχθρική περιοχή, είναι η μόνιμη αποτροπή του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος.
Στην υπόθεση των ΗΠΑ, οι εσωτερικοί πολιτικοί λόγοι συνήθως επισημαίνονται: ο Τραμπ θέλει να αντιπερισπάσει απο το σκάνδαλο παιδοφιλίας στο οποίο εμπλέκονται ΗΠΑ-αξιωματούχοι. Εν τω μεταξύ, υπάρχουν αυξανόμενες ενδείξεις ότι ο ίδιος ο πρόεδρος ίσως έχει επιδείξει παραβιαστική συμπεριφορά σε κορίτσια και παιδιά. Η επίθεση στη Βενεζουέλα έχει ήδη ερμηνευθεί ως μια τακτική αντιπερισπασμού από τον Τραμπ, παρόμοια στην εισβολή του Ρίγκαν στη Γρανάδα που αποσκοπούσε στο να αντιπερισπάσει από την υπόθεση Ιράν-Κόντρας. Ο στρατιωτικός θρίαμβος στο Καράκας απλά σήμαινε ότι οι φασίστες στο Λευκό Οίκο, ιδιαίτερα ο έμπιστός του Steven Miller, έχουν αναπτύξει μια προτίμηση για χρήση στρατιωτικής βίας άνευ συνεπειών. Απλά έχουν γευθεί αίμα.
Κι όμως, στον ίδιο χρόνο, είναι εμφανές ότι η διοίκηση Τραμπ επιτίθεται στο δεύτερο βενζινάδικο της Κίνας, στο Ιράν. Το Πεκίνο αποτελεί (ή αποτελούσε) τον πιο σημαντικό πελάτη στο Καράκας και στην Τεχεράνη. Η ανάπτυξη γιγαντιαίων ΗΠΑ-πολεμικών μηχανών -μετά την καταστροφή των απομειναριών της αμερικανικής ηγεμονίας από τον Τραμπ [12] -επί του πρακτέου συγκροτεί το τελευταίο σημαντικό μοχλό με τον οποίο η Ουάσιγκτον μπορεί να διατηρήσει την παγκόσμια κυριαρχία της. Αυτό είναι ιδιαίτερα αληθές διότι η κρίση επίσης ασκεί πίεση στη διοίκηση Τραμπ, καθώς το δολάριο όλο και πιο πολύ χάνει το ρόλο του ως το παγκόσμιο ηγετικό νόμισμα και η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει αυξανόμενα προβλήματα προϋπολογισμού. Οι επιθέσεις στις πετρελαιοπαραγωγικές χώρες οι οποίες έχουν αποσπασθεί από την ΗΠΑ-σφαίρα επίσης εμφανίζονται να αποσκοπούν στη σταθεροποίηση του ρόλου του δολαρίου ως του ηγετικού παγκόσμιου νομίσματος, ως „πετρονομίσματος“.
Επιπρόσθετα -κι αυτό δε μπορεί να αγνοηθεί στην εποχή της ολιγαρχικής βαναυσότητας στις ΗΠΑ -ο Τραμπ ενθαρρύνθηκε να επιτεθεί στο Ιράν από τους δεσποτισμούς του Κόλπου που τροφοδότησαν τη «φυλή» του με δις δολάρια σε “δώρα” και ντιλς. Η Σαουδική Αραβία, ιδιαίτερα, πίεσε την Ουάσιγκτον να βομβαρδίσει το Ιράν διά μυστικών συνομιλιών, ενώ επίσημα κρατούσε ουδέτερη στάση. [13] Οι επιθέσεις του Ιράν εναντίον κρατών του Κόλπου είναι άμεση συνέπεια αυτής της τακτικής έγκρισης και υποστήριξης της ΗΠΑ-επίθεσης, που επίσης θα ελαχιστοποιούσε έναν κομβικό Σιιτικό αντίπαλο των Σαουδαράβων για το ορατό μέλλον. Το Ριάντ ελπίζει να ανέλθει στην ηγετική περιοχική ισχύ μέσα στις σκιές του πολέμου.
Σύνοψη και προοπτικές
Χωρίς μια ουσιώδη ανάπτυξη χερσαίων δυνάμεων, η εκστρατεία βομβαρδισμού ενάντια στο Ιράν πιθανά να ξεθυμάνει μετά από λίγες εβδομάδες, άνευ αλλαγής καθεστώτος. Το καθεστώς είναι διεφθαρμένο και εύκολα διεισδύεται από τις υπηρεσίες νοημοσύνης που απλά μπορούν να εξαγοράσουν πληροφορίες. Αλλά έχει ακόμα εκατοντάδες χιλιάδων υποστηρικτών, ιδιαίτερα εντός των πολιτοφυλακών που θα παραμείνουν πιστές, αν δεν συντρέξει ουσιώδη στρατιωτική πίεση, για έναν απλό λόγο: το καθεστώς παρέχει σε αυτούς με υλικό τρόπο. Τα παιδιά τους δεν υποσιτίζονται: μπορούν να στηρίξουν τις οικογένειές τους παρά την κοινωνικο-οικολογική κρίση εντός της οποίας αυτό δεν είναι πια πιθανό για όλο και πιο ευρεία κομμάτια του πληθυσμού.
Οι οργανωτικές δομές πιθανά να παραμείνουν άθικτες, παρά την ομοβροντία βομβών, οι αλυσίδες της διοίκησης θα συνεχίσουν να λειτουργούν, και αναξιόπιστα στοιχεία εντός του κατασταλτικού συνόλου εξουδετερώθηκαν κατά τη διάρκεια των βάναυσων αντιεξεγερτικών επιχειρήσεων στις αρχές του χρόνου. Αυτόματα όπλα είναι έτοιμα, αν οι διαμαρτυρίες ξεσπάσουν ξανά, που θα μπορούσαν εύκολα να πνιγούν στο αίμα για άλλη μια φορά. Ο τράχηλος του καθεστώτος είναι πολύ σκληρός για να θραυθεί μόνο από αεροπορικά χτυπήματα και διαδηλώσεις.
Δύσκολα υπάρχουν σημαντικές και επιδραστικές αντιπολιτευόμενες ομάδες, ικανές να αμφισβητήσουν το καθεστώς στρατιωτικά. Οι Μουτζαχεντίν του λαού, μια αντιπολιτευόμενη, αριστερή ισλαμική ισχυρή ομάδα ιρανικού κρατικού σιιτισμού προσομοιάζει σε μια σέκτα 3.000 οπαδών περίπου οι οποίοι σποραδικά οργανώνουν επιθέσεις στο Ιράν. [14] Ο γιος του Σάχη, Παχλαβί, δεν έχει σημαντικούς ετοιμοπόλεμους σχηματισμούς στη διάθεσή του. Ό,τι απομένει, είναι οι μειονότητες: οι Κούρδοι, με την ιρανική διάδοχη οργάνωση του διαλυμένου PKK, κατέχουν σημαντικές μαχητικές μονάδες: σεπαρατιστικά κινήματα -που θα μπορούσαν δυνητικά να ενθαρρυνθούν από την Τουρκία -υπάρχουν μεταξύ των Αζέρων στο βορειοδυτικό Ιράν, ως επίσης στο ιρανικό Μπαλοχιστάν στα νοτιανατολικά της χώρας.
Αυτές οι δυνάμεις, ωστόσο, που πιθανά θα ενδυνάμωναν τις φυγόκεντρες δυνάμεις του Ιράν, πυροδοτούν αστάθεια και κρατική κατάρρευση –ενώ οι ΗΠΑ θα προτιμούσαν να εγκαταστήσουν ένα ευσταθές, ευθυγραμμισμένο στις ΗΠΑ καθεστώς στο Ιράν. Η αρχική αντίθεση της Τουρκίας σε μια επίθεση στο Ιράν ήταν στελεχωμένη ακριβώς από τους φόβους της Άγκυρας ότι οι Ιρανοί Κούρδοι ίσως πολεμήσουν για ανεξαρτησία ή αυτονομία (η προδοσία της Ροζάβα εκ μέρους της Ουάσιγκτον συγκρότησε την κουρδική θυσία [15] που υπερέβη την αντίσταση της Άγκυρας). Αυτό το σενάριο ενός ακόμη κύματος αποσταθεροποίησης στην περιοχή μοιάζει το πιο πιθανό στην περίσταση της κλιμάκωσης. Η χώρα των 90 εκατομμυρίων κατοίκων θα μπορούσε να αποσυντεθεί σε μια γιγαντιαία, δεύτερη Συρία. Ωστόσο, δε θα ήταν μόνο το Ιράν όπου οι συγκρούσεις θα μπορούσαν να ξεσπάσουν μεταξύ των εθνικών ή θρησκετικών γραμμών.
Το Ιράκ επίσης θα επηρρεαζόταν, όπως είναι τώρα ένα παραπαίον κράτος μετά το πάγωμα του σουνιτικού-σιιτικού πολιτικού πολέμου, όπου οι πολιτοφυλακές επί του πρακτέου ασκούν επίδραση ανάλογα την περιοχή. Οι σιίτες μουσουλμάνοι συγκροτούν την πλειοψηφία του πληθυσμού του Ιράκ. Οι σιιτικές πολιτοφυλακές, επί το πλείστον υποστηριζόμενες από το Ιράν, έχουν ήδη απειλήσει με επιθέσεις εναντίον ΗΠΑ-στρατιωτικών βάσεων και άλλων εγκαταστάσεων. Μια αναζοπύρωση του πολιτικού πολέμου μοιάζει αρκετά πιθανή στην περίσταση μιας κλιμάκωσης. [16] Το συριακό ισλαμιστικό καθεστώς που αναδύθηκε από το σουνιτικό τρομοκρατικό δίκτυο της αλ-Κάιντα ήδη μαζεύει στρατεύματα στα σύνορα με το Ιράκ. [17] Επεμβάσεις από την Τουρκία είναι επίσης κατανοητές είτε για να καταλάβει τις αζερικές περιοχές του Ιράν είτε για να επιτεθεί στους Κούρδους ως τμήμα του νεο-οθωμανικού ιμπεριαλισμού του Ερντογάν.
Και τελικά, η σύγκρουση θα μπορούσε πολύ γρήγορα να πυροδοτήσει παγκόσμια οικονομική αναστάτωση αν το Ιράν επρόκειτο να κλείσει τα Στενά του Ορμούζ κάτι που θα μπορούσε να γίνει απλά με το να απειλεί με ντρόουν ή πυραυλικά χτυπήματα –το ναυτικό δεν είναι αναγκαίο. Αυτό θα απέκοπτε μία από τις πιο σημαντικές ναυσιπλοϊκές διαδρομές για ορυκτά καύσιμα. Έτσι, όπως συχνά γίνεται με τους δυτικούς πολέμους περί της παγκόσμιας τάξης (Robert Kurz), ο πόλεμος θα μπορούσε απλά να γίνει ένας καταλύτης για κρίση επιταχύνοντας το κρισιακό προτσές του κεφαλαίου σε στάδια -εξ ίσου περιοχικά και παγκόσμια.
1 https://x.com/WhiteHouse/status/2027654336138924410
2 https://www.axios.com/2026/02/28/trump-iran-war-israel-off-ramps
3 https://www.konicz.info/2026/01/28/verrat-aus-prinzip/
4 https://www.politico.com/news/magazine/2026/02/24/reza-pahlavi-iran-trump-00793877
5 https://apnews.com/article/iran-iraq-kurds-pahlavi-6beae57e9fdc3546a61ec8f1432eef4b
6 https://www.politico.com/news/magazine/2026/02/24/reza-pahlavi-iran-trump-00793877
7 https://www.konicz.info/2026/01/28/verrat-aus-prinzip/
8 https://www.konicz.info/2022/06/23/was-ist-krisenimperialismus/
9 https://www.theguardian.com/world/2026/jan/15/how-day-zero-water-shortages-in-iran-are-fuelling-protests
10 https://www.tehrantimes.com/news/507241/Climate-change-significantly-impacts-food-security-in-Iran-expert
11 https://www.timesofisrael.com/liveblog_entry/natenyahu-said-shown-picture-of-khameneis-body-retrieved-from-compound/
12 https://www.konicz.info/2025/03/15/alles-muss-in-flammen-stehen/
13 https://www.washingtonpost.com/politics/2026/02/28/trump-iran-decision-saudi-arabia-israel/
14 https://esut.de/2025/04/fachbeitraege/58620/der-geist-der-volksmudschahedin/
15 https://www.konicz.info/2026/01/28/verrat-aus-prinzip/
16 https://www.thenationalnews.com/news/mena/2026/02/28/iran-backed-militias-in-iraq-say-us-israel-attack-kills-at-least-two-fighters/
17 https://x.com/ScharoMaroof/status/2027754904991781276