توماش کونیتس
ترجمهی: کمال خسروی
اینک، پس از تقریباً یک ساعت، نمایش امپریالیستی مسخرهای که دولت ترامپ بهمناسبت تجاوز موفقیتآمیزش به ونزوئلا در روز سوم ماه ژانویه بهصحنه آورد [2]، سرانجام ازهم پاشید. وراجی ترامپ دربارهی نفتی که اینک باید استخراج شود و در اینباره که وجود هیچ رقیبی در حیاطْ خلوت آمریکا، قابل تحمل نیست، همهی این حرفها میتوانست کماکان نقطهی اتکایی برای روایت فاشیستی کاخ سفید باشد، مبنی بر اینکه آمریکا میبایست با توسل صِرف به قدرت نظامیاش، نیمکرهی غربی «متعلق بهخود» را بارِ دیگر به بندگانِ بهیوغْ کشیده شدهی خود بدل کند. اما این نمایش هرگونه انسجامی را از دست داد و به نمایشی خردستیزانه، روانپریشانه و مالیخولیایی بدل شد، آنگاه که از رئیس جمهور آمریکا ــ که اینک مدتهاست رفتار و کرداری هجو همانند «دیکتاتور بزرگِ» چارلی چاپلین دارد ــ دربارهی دلایل عفو خُوان اورلاندو هرناندز ــ رئیس جمهور سابق هندوراس که بهدلیل تجارت مواد مخدر به حبسی طولانیمدت محکوم شده و در زندان بود ــ سؤال شد. [3]